مجلس به مجلس، شب به شب ما گریه کردیم            هرگـز نـیـفـتـادیم از پـا، گریه کردیم

آه ای حسینی که تو را مظلوم کشتند            خواندیم هر جا روضه‌ات را، گریه کردیم

خـیلی برای تو مـلائـک گریه کردند            افسوس ما کـمتر از آنها گریه کردیم

این اشک، آبِ چشمۀ عفو گناه است            نـاپـاکی مـا پـاک شد تا گـریه کردیم

ذرات عـالـم مرثـیه‌خـوان تو هـستـند            ما آب هم دیـدیـم، حـتی گـریه کردیم

لب‌تشنه جان دادی کنار رود و ما هم            پس قطره‌قطره قدر دریا گریه کردیم

زهـرا صـدا زد: «یـا بُـنیَّ یـا بُـنیَّ»            با نالۀ جـان‌سـوز مـادر گـریه کردیم

در آفتابِ داغِ صحرا پیکرت سوخت            با یاد تو در ظِـلّ گـرمـا گریه کردیم

داغ رقـیه بیـشتر حـس می‌شد امسال            هر جا یتیمی گفت: بابا، گریه کردیم

ای روضه‌دار این حـسیـنیه، کجایی؟            با جـای خـالی تو، آقـا، گـریه کردیم

آنجا که هستی یـاد ما هم باش امسال            ما سال‌ها با هم هـمین‌جا گریه کردیم

گـفـتـیم تا دشـمن نـبـیـنـد اشک ما را            داغ تو سنـگـین بود، اما گریه کردیم

گاهی مـیـان جـمعـیـت فـریـاد کردیم            گـاهی ولی آرام و تـنهـا گریه کردیم

ما بغض داریم از همان روزی که رفتی            گـریه نمی‌کـردیم، حالا گـریه کردیم